خیالآباد امکان

شیخالاکبر میگه؛

سِرّ قدر یکی از بالاترین معارف است. اگر کسی از سر قدر آگاه باشد، این معرفت او را هم به کمال آرامش روان میرساند و هم با دردی جانسوز دمساز میکند.

آرامش نامتداول از این آگاهی ناشی میشود که انجام امور عالم از ازل متعین شده است. به جای تلاش بیهوده برای کسب چیزی که انسان قابلیت آن را ندارد، بهتر است رضا به قضا داد

از سوی دیگر انسان از این درد جانکاه باید عذاب بکشد که این همه به اصطلاح «بیعدالتیها»، «شرّ و شورها»، «تحمل رنجها» را در اطراف خود میبیند و دقیقا میداند که در «استعداد» او نیست که آنها را از عرصهی عالم بردارد

ابوسعید ابوالخیر میگه؛

گر کار تو نیک است، به تدبیر تو نیست

ور نیز بد است هم ز تقصیر تو نیست

تسلیم و رضا پیشه کن و شاد بزی

چون نیک و بد جهان به تقدیر تو نیست

یه جای دیگه میگه؛

تو چنانی که تو را بخت چنان است و چنان

من چنینم که مرا بخت چنین است و چنین

بهتر از همه حافظ گفته؛

بیا که قصر امل سخت سست بنیادست

بیار باده که بنیاد عمر بر بادست

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود

ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست(و چقدر من این بیت رو عاشقم)

چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب

سروش عالم غیبم چه مژدهها دادست

رضا به داده بده وز جبین گره بگشای

که بر من و تو در اختیار نگشادست

مجو درستی عهد از جهان سست نهاد

که این عجوز عروس هزاردامادست

حرف میتونه چند عمق داشته باشه، هر کسی هم میتونه به اندازهی خودش وارد بطن موضوع بشه. ابتداییترین چیزی که میشه برداشت کرد؛

خیالآباد امکان غیر حیرت بر نمیدارد

بساط خودنماییها مچین بر بود و نابودی

ترجمه؛ فکر کنم یه دستورالعمل میتونه باشه برای کمتر مضحک بودن. من تا همین حد فعلا برداشت کردم٬ شما بزرگواران و عالمان گرانقدر میتونید مراتب سلوک بیشتری رو طیِ طریق کنید